Míjn kind te dik? Echt niet!

Het duurde een hele tijd voordat ik er van overtuigd was dat mijn dochtertje te dik was. Oké, ze was stevig. Geen probleem. Dat wilde ik wel toegeven. Overgewicht, dat werd al een stuk moeilijker. Obesitas... Wát? Nee, obesitas bij een kindje van anderhalf jaar bestaat niet.

En dan mijn omgeving. Een enkeling zei wel dat Femke aan de stevige (daar heb je de term weer) kant was. Maar al snel werd dat onbelangrijk gemaakt, want dat ging er vanzelf af. Als ik zei dat Femke voortaan echt moest opletten met eten en drinken, vonden de meesten dat onzin. “Overdreven gedoe”, hoorde ik mensen vaak zeggen. Als ik begon over obesitas (= ongezond veel overgewicht), zat er niemand meer met mij op één lijn.

Het consultatiebureau hield wel standvastig vol. We kregen extra afspraken om het beweeg- en eetpatroon te bespreken en waar mogelijk aan te passen. Echt erin geloven deed ik nog niet, maar volgzaam was ik wel. Toen het overgewicht bleef toenemen, adviseerde het bureau mij naar de huisarts te gaan voor het vragen naar een verwijsbrief voor de kinderarts. Misschien iets lichamelijks? Ja, dat zou kunnen. Ik voelde opluchting. Iets fysieks, dat zou mooi zijn. Zie je wel, het ligt niet aan mij of aan Femkes eetgedrag. Ze heeft ‘gewoon’ een stofwisselingsziekte of iets dergelijks.

Mijn huisarts heeft Femke doorverwezen. Onze dochter is helemaal onderzocht. Er is geen afwijking gevonden. Wel heeft ze extreme aanleg om dik te worden. En haar maag geeft onvoldoende signalen naar de hersenen als ze genoeg heeft gegeten. Femke moest dus gaan eten met haar verstand. Als ouder was ik het aan haar verplicht dat verstand voor haar te zijn. Zelf was ze toen immers nog maar twee jaar.

De inhoud van mijn winkelwagen moest drastisch veranderen. Ik moest het wel toegeven: onze eetgewoonten waren niet goed. Niet gezond. “Verbeter de wereld, begin bij jezelf” heb ik toen gedacht. Het werd iets breder: het gezin. Mijn boodschappen veranderden en iedereen in huis moest ‘om’. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik durf zelfs te zeggen: het was een zware strijd. Maar het is gelukt. En het belangrijkste van alles: onze dochter heeft gelukkig geen stofwisselingsziekte!

Juni 2009

Terug naar: Columns